Αυτή τη φορά σκέφτηκα να πάρω συνέντευξη από κάποια κοπέλα που γέννησε πρόσφατα. Σίγουρα δεν ήταν πολύ εύκολο αυτό, για ευνόητους λόγους, αλλά με την άριστη συνεργασία που είχα με την Έλενα καταφέραμε να την πραγματοποιήσουμε. Και βέβαια ο λόγος για την Έλενα Παναγιώτου -Βελονάκη (mammycool).

ΠΡΟΦΙΛ:
Όνομα: Έλενα
Οικ. Κατάσταση: Παντρεμένη με 1 παιδί
Τόπος κατοικίας: Ιωάννινα
Επάγγελμα: Τραπεζική Υπάλληλος

- Λοιπόν. Γέννησες πρόσφατα και σε βρίσκουμε στο σπίτι αγκαλιά με τον μικρό σου άγγελο... Το πιστεύεις; Έχεις συνειδητοποιήσει αυτή τη τεράστια αλλαγή;

Το συνειδητοποιώ κάθε μέρα και περισσότερο! Αν και ακόμα υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι «δεν το πιστεύω ότι 9 μήνες μέσα στην κοιλιά μου ετοιμαζόταν αυτό το θαύμα… ένας ολόκληρος άνθρωπος με σάρκα και οστά, συναισθήματα και ανάγκες, δημιουργήθηκε μέσα μου από ένα μόνο κύτταρο…» Είναι πραγματικά συγκλονιστικό όταν το αναλογίζομαι!

- Πώς είναι να είσαι μαμά; Συναισθηματικά περισσότερο ....τί έχει αλλάξει στην Έλενα;

Είναι πολύ διαφορετικό από οτιδήποτε άλλο έχω βιώσει μέχρι τώρα στη ζωή μου…  Καταρχάς, ανακαλύπτεις νέα συναισθήματα, τα οποία δε φανταζόσουν ποτέ ότι υπάρχουν. Διαπιστώνεις ότι έχεις πολύ μεγαλύτερες αντοχές και αποθέματα ενέργειας από αυτά που νόμιζες. Ανακαλύπτεις ότι αποκτάς περισσότερη υπομονή και καρτερικότητα. Γίνεσαι προστατευτική απέναντι στη νέα ζωούλα που περιμένει τα πάντα από εσένα… Και βέβαια, επαναπροσδιορίζεις τις προτεραιότητες σου σε σημαντικό βαθμό.

- Ένιωθες έτοιμη να γίνεις μανούλα; Ήταν κάτι που το λαχταρούσες ή ήρθε τυχαία;

Ναι, ένιωθα έτοιμη και ήταν κάτι που μαζί με τον άντρα μου το θέλαμε πολύ!

- Πόσο καιρό προσπαθούσες γι' αυτή την εγκυμοσύνη;

Μόλις είχαμε ξεκινήσει την προσπάθεια και ευχαριστώ το Θεό που μας χάρισε το μωράκι τόσο άμεσα…

- Περιέγραψέ μας λίγο την μέρα που είδες το τεστ να είναι θετικό; Πώς το ανακοίνωσες στον Παναγιώτη;

Είχα κάποιες αρχικές ενδείξεις (πρησμένο στήθος και τρομερή ευαισθησία σε μυρωδιές) αρκετά νωρίς. Γι’ αυτό την πρώτη κιόλας μέρα καθυστέρησης έκανα τεστ εγκυμοσύνης το οποίο βγήκε αρνητικό. Δεν είπα τίποτα στον Παναγιώτη, αλλά εκείνος είδε το κουτί και μου είπε χαριτολογώντας: «Είπαμε ότι ξεκινάμε τις προσπάθειες – όχι ότι θα μείνεις έγκυος με την πρώτη».

Τις επόμενες μέρες απλώς περίμενα… Την 5η μέρα καθυστέρησης κι ενώ επιστρέφαμε από πρωινή κυριακάτικη βόλτα, του λέω «Δεν παίρνουμε κι ένα τεστ ακόμα; Ποτέ δεν ξέρεις». Επιστρέφοντας σπίτι, εκείνος χαλάρωνε στον καναπέ, ενώ έκανα το τεστ. «Κι αν σου πω ότι είναι θετικό, τι θα πεις;» Δεν πίστευε στα αυτιά του. Όταν το συνειδητοποίησε αρχίσαμε αγκαλιές, φιλιά μαζί με δάκρυα χαράς…

Το επόμενο πράγμα που έκανε είναι να πάρει ανεξίτηλο μαρκαδόρο και να γράψει με μεγάλα γράμματα στον προφυλακτήρα του αυτοκινήτου: ΠΡΟΣΕΧΕ!!! ΘΑ ΓΙΝΩ…ΜΠΑΜΠΑΣ!

- Είχες εύκολη εγκυμοσύνη; Τί συμπτώματα είχες κατά τη διάρκεια αυτής;

Δε θα έλεγα ότι ήταν εύκολη.. Ευτυχώς δεν ήταν επικίνδυνη, αλλά σίγουρα είχα πολλούς περιορισμούς. Να φανταστείς ότι ο πιο εύκολος μήνας μου ήταν ο ένατος! Είχα συσπάσεις σχεδόν σε όλη την εγκυμοσύνη και είχα αναγκαστεί σε περιορισμό στο σπίτι, ενώ έπαιρνα φάρμακα από τον 6ο έως και τον 8ο μήνα. Ευτυχώς δεν είχα ιδιαίτερο πρόβλημα με εμετούς και ναυτίες, ωστόσο ταλαιπωρήθηκα πολύ με ημικρανίες. Εκείνο που μου «κόστισε» περισσότερο ήταν που δεν μπορούσα να κάνω ταξίδια και όλο το καλοκαίρι πήγα μόνο 2 φορές για μπάνιο στη θάλασσα (απόσταση 1,5 ώρας με το αυτοκίνητο). Πιστεύω όμως ότι θα αναπληρώσω το κενό το επόμενο καλοκαίρι, που θα κάνουμε διακοπές στη θάλασσα μαζί με τον μπεμπούλη μας.

- Και έφτασε η ώρα του τοκετού ....... Πώς γέννησες φυσιολογικά ή με καισαρική;

Ευτυχώς όλα πήγαν καλά και γέννησα φυσιολογικά. Επειδή θέλουμε να κάνουμε το δεύτερο παιδί μας σχετικά σύντομα, ήθελα να αποφύγω την καισαρική και μαζί με αυτή την αναπόφευκτη διετή αναμονή. Ο μικρούλης μας βοήθησε πολύ σ’ αυτό, έχοντας πάρει θέση από τον 6ο μήνα.

- Ποιος σου έδινε κουράγιο; Ο Παναγιώτης ήταν παρών;

Δυστυχώς δεν ήταν μαζί μου στην αίθουσα τοκετού. Ήμασταν λίγο άτυχοι στο σημείο αυτό, διότι δεν είχαμε την ευκαιρία να προετοιμαστούμε από κοινού με μαθήματα ανώδυνου τοκετού, λόγω καθυστέρησης στη διοργάνωσή τους από το νοσοκομείο. Πραγματικά, το μόνο που μου έλειψε σε όλη τη διαδικασία, ήταν να κρατώ το χέρι του και να παίρνω κουράγιο… Ελπίζω να έχω την ευκαιρία στην επόμενη γέννα!

- Τι ακριβώς συνέβη εκείνη την μέρα; Από την αρχή μέχρι που κράτησες το μωρό στα χέρια σου....

Το μωρό μας είχε εξαντλήσει τον 9ο μήνα και είχε ήδη πάρει δύο μέρες από το 10ο… Ο γιατρός ήθελε να αποφύγει πιθανές επιπλοκές από την παράταση της παραμονής του στη μήτρα και τη Δευτέρα 17 Νοεμβρίου, σημαδιακή μέρα (γέλια), έκανα εισαγωγή στο νοσοκομείο για πρόκληση τοκετού. Ξεκίνησα με την αγωγή στη 1 το μεσημέρι. Οι ώρες περνούσαν κι εγώ δεν είχα την παραμικρή σύσπαση – ο μικρός εξακολουθούσε να αρνείται να βγει!

Στις 6:15 μπήκα ξανά στην αίθουσα ωδίνων, όπου μου πέρασαν ορό με νέα αγωγή. Σύντομα οι συσπάσεις ξεκίνησαν και όσο περνούσε η ώρα γίνονταν ολοένα πιο συχνές και πιο έντονες. Τις δύσκολες εκείνες ώρες, προσπαθούσα να ακολουθήσω τις οδηγίες της μαίας για τις αναπνοές, οι οποίες φαίνεται να είχαν αποτέλεσμα. Ωστόσο από ένα σημείο και μετά, το μόνο που μπορούσε να με ανακουφίσει ήταν η σκέψη ότι σύντομα θα κρατούσα το μωρό μου αγκαλιά. Κάποια στιγμή, κι ενώ οι πόνοι είχαν γίνει πλέον ανυπόφοροι, περπάτησα μέχρι την αίθουσα τοκετού, όπου συνέχισα τη διαδικασία εξωθήσεων.

Κι έτσι απλά, κάποια στιγμή ένιωσα να φεύγει η πίεση και το βάρος που ένιωθα εκεί κάτω. Άνοιξα τα μάτια και αντίκρισα την ομορφότερη εικόνα: το μωρό μου στα χέρια του γιατρού, με τον ομφάλιο λώρο ακόμα να μας ενώνει! Με λαχτάρα άκουσα το πρώτο του κλάμα και ένιωσα ένα κύμα γλυκιάς ευτυχίας να με πλημμυρίζει… Όσο ο γιατρός ολοκλήρωνε τη διαδικασία με τον πλακούντα και την περινεοτομή, μιλούσα στο μωρό, το οποίο όλως παραδόξως δεν έκλαιγε, αλλά περιεργαζόταν το δωμάτιο γύρω του και προσπαθούσε να εντοπίσει τη φωνή μου. Και βέβαια, μου φάνηκε αιώνας το διάστημα που μεσολάβησε μέχρι να τον πάρω στην αγκαλιά μου…

- Όταν κράτησες τον μικρούλη στα χέρια σου ποιο ήταν το πρώτο πράγμα που σκέφτηκες;

Είχα πάψει να σκέφτομαι… Μόνο ένιωθα. Συναισθήματα αγάπης, λατρείας, χαράς, ευτυχίας με είχαν κατακλύσει.
Αμέσως μετά ζήτησα να αφήσουν τον άντρα μου να μπει στην αίθουσα ανάνηψης – ήθελα απλώς να ολοκληρωθεί η ευτυχία που ένιωθα, με τον άντρα της ζωής μου να είναι δίπλα μου και να καμαρώνουμε μαζί το μικρό θαυματάκι που ήρθε στη ζωή μας!

- Να σου πώ την αλήθεια εγώ μόλις τον είδα στις φωτογραφίες που ανέβασες είπα “ πώ πω τί κουκλάκι είναι αυτό!” Είναι πανέμορφος χωρίς υπερβολές. Συμφωνείς;

(Γέλια) Το ίδιο έλεγα κι εγώ, αλλά η δική μου η γνώμη είναι υποκειμενική, οπότε δε μετράει… Άλλωστε για κάθε μητέρα, το παιδί της είναι το πιο όμορφο στον κόσμο, έτσι δεν είναι; Πώς θα μπορούσε το δικό μου να αποτελεί εξαίρεση;

- Ήσουν ευχαριστημένη από την περιποίηση στην κλινική; Τι ήταν αυτό που σου άρεσε και τι αυτό που σ' ενόχλησε;

Γέννησα στο Γενικό Νοσοκομείο στα Ιωάννινα και έμεινα απόλυτα ευχαριστημένη. Το προσωπικό ήταν πρόθυμο να βοηθήσει και ο γιατρός μου εξαιρετικός. Ήμουν από τις τυχερές, διότι ήμουν σε δίκλινο και ο θάλαμος ήταν δίπλα στις αίθουσες θηλασμού και περιποίησης νεογνών.

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο ήταν το γεγονός ότι είχα το μωρό συνεχώς δίπλα μου, γεγονός το οποίο βοήθησε πολύ στο θηλασμό και την ομαλή προσαρμογή μου για τη ζωή με το μωρό στο σπίτι.

Εκείνο που με ενόχλησε είναι ότι παρόλο που υπάρχει πολιτική θηλασμού στο νοσοκομείο, πολλές φορές οι μαίες είχαν αντικρουόμενες απόψεις σχετικά με την αντιμετώπιση προβλημάτων θηλασμού που προέκυψαν τις πρώτες μέρες.

- Οι πρώτες μέρες με το μωρό σπίτι πώς ήταν;

Πολύ πιο εύκολες από ότι φανταζόμουν!

Το πιο βασικό, ο άντρας μου ήταν και είναι φοβερά υποστηρικτικός. Για να καταλάβεις, τις πρώτες εβδομάδες δεν άφηνε κανέναν άλλο να αλλάξει ή να κάνει μπάνιο το μωρό!!! Αδίκως οι γιαγιάδες του μικρούλη περίμεναν για μια ευκαιρία – έπρεπε να περάσουν αρκετές μέρες στο σπίτι για να μπορέσουν να κάνουν την πρώτη αλλαγή! Επίσης, μας βοήθησε πολύ το γεγονός ότι ο Παναγιώτης πήρε την ετήσια άδειά του για τη γέννα και να είμαστε τον πρώτο καιρό συνέχεια και οι τρεις μας στο σπίτι. Κι έτσι ζήσαμε από κοινού τα πρώτα μας ξενύχτια και τις πρώτες λαχτάρες, αλλά και το πώς εξελίχθηκε και μεγάλωσε το μωρό μας τον πρώτο μήνα της ζωής του!

Επίσης, είμαστε τυχεροί που έχουμε την αμέριστη συμπαράσταση των γονιών μας, οι οποίοι ανέλαβαν πολλές από τις καθημερινές υποχρεώσεις που δεν προλαβαίναμε λόγω του μωρού. Από τα ψώνια για το σπίτι και την καθαριότητα, μέχρι το σίδερο και το μαγείρεμα.
Ακόμα και μέχρι τώρα που κοντεύω να σαραντίσω έχω την πολυτέλεια να γεύομαι τις σπεσιαλιτέ της πεθεράς μου. Είμαι από τις τυχερές νύφες, διότι έχουμε εξαιρετικές σχέσεις. Μένουμε δίπλα και ξέρω ότι όποτε χρειαστώ κάτι, θα έχω άμεσα τη βοήθειά της.

Οι δικοί μου μένουν μακριά, οπότε η χαρά μου όταν ήρθαν ήταν διπλή! Αυτό είναι το πρώτο μωρό στην οικογένεια (πρώτο εγγόνι, πρώτο ανίψι, πρώτο δισέγγονο), οπότε όπως καταλαβαίνεις όλοι και όλα περιστρέφονταν γύρω από αυτό! Ωστόσο, αυτό το μικροσκοπικό ακόμα παιδάκι, συγκέντρωσε την αγάπη και τη φροντίδα όλων των δικών μου ανθρώπων και αυτό με έκανε πολλαπλά χαρούμενη και ευτυχισμένη!

- Για τον θηλασμό τι γνώμη έχεις; Κατά καιρούς έχουμε κάνει στο φόρουμ πολλές συζητήσεις και έχουμε ακούσει και την επιστημονική άποψη του θέματος από την κα Αγλαία Παπαδήμα . Ποια είναι η δική σου άποψη;

Πιστεύω ότι ο θηλασμός είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να προσφέρει στο νεογέννητό της μια μητέρα, εφόσον βέβαια και η ίδια το θέλει και μπορεί. Κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα τις τελευταίες εβδομάδες της εγκυμοσύνης και με τον άντρα μου συναποφασίσαμε να θηλάσω αποκλειστικά το μωρό μας. Το mammyland με βοήθησε πάρα πολύ, δίνοντάς μου το έναυσμα για να ασχοληθώ, να διαβάσω και να συζητήσω περισσότερο για το θηλασμό. Το βιβλίο της Άννας Πατσούρου «Θηλασμός, μια υπέροχη σχέση» με βοήθησε να εμβαθύνω περισσότερο.

Κρίνοντας και από τη δική μου εμπειρία, πιστεύω πως οι πρώτες 2-3 εβδομάδες παρουσιάζουν τις περισσότερες δυσκολίες, καθώς και η μητέρα και το μωρό περνούν μια περίοδο προσαρμογής. Σε αυτό το διάστημα η μητέρα χρειάζεται καθοδήγηση από κάποιον ειδικό, αλλά και στήριξη από το στενό της περιβάλλον. Δυστυχώς στην επαρχία (εκτός Αθήνας και Θεσσαλονίκης δηλαδή), δεν υπάρχει η κατάλληλη υποδομή (πιστοποιημένοι σύμβουλοι θηλασμού ή απλώς μια μαία που να μπορεί να υποστηρίξει τη μητέρα και μετά την έξοδό της από το μαιευτήριο) για να στηρίξει τη μητέρα που θέλει να θηλάσει, στο πρώτο αυτό και απαιτητικό στάδιο της μητρότητας.

Έτσι συνέβη και με μένα – για λίγο πυρετό που ανέβασα όταν επιστρέψαμε με το μωράκι στο σπίτι, κάποιες (υποτίθεται καταρτισμένες) μαίες μου έλεγαν ότι πρέπει να σταματήσω το θηλασμό μέχρι να πέσει ο πυρετός. Και δυστυχώς αυτό δεν είναι το μοναδικό σημείο παραπληροφόρησης – και όταν πέτρωσε το στήθος και αργότερα όταν για μερικές μέρες μειώθηκε ο ρυθμός αύξησης βάρους του μωρού – οι πιέσεις που δεχόμουν για να δώσω συμπλήρωμα ήταν έντονες.

Στο σημείο αυτό πρέπει να τονίσω ότι ήταν η Αγλαΐα Παπαδήμα εκείνη η οποία με στήριξε και με καθοδήγησε σε προσωπική επικοινωνία που είχαμε, δίνοντάς μου το κουράγιο να συνεχίσω. Με αυτή την ευκαιρία θέλω να την ευχαριστήσω και δημοσίως για τις συμβουλές της και την πολύτιμη βοήθειά της, που με βοήθησαν να τα καταφέρω να θηλάζω αποκλειστικά! Σκοπεύω να συνεχίσω τον αποκλειστικό θηλασμό για όσο περισσότερο μπορώ.

- Η γνώμη σου για τον σαραντισμό; Θα μείνεις μέσα 40 μέρες ή θα πάρεις μισό σαραντισμό;

Θα κρατήσω το έθιμο. Άλλωστε έχω ήδη μείνει μέσα τις πρώτες 35 μέρες… Δε μου έχουν μείνει παρά ελάχιστες ακόμα. Έχουμε ήδη κανονίσει ώστε να πάμε μαζί με το μωρό στην εκκλησία για να πάρουμε την ευχή.

- Έχεις την βοήθεια του Παναγιώτη; Ή τα κάνεις όλα μόνη σου;

Δεν ξέρω αν και πώς θα τα κατάφερνα χωρίς τη βοήθεια του Παναγιώτη! Και η βοήθειά του δεν έγκειται μόνο στα πρακτικά καθημερινά πράγματα που κάνει με το μωρό ή για το σπίτι…

Η βασική για μένα συμβολή του είναι το γεγονός ότι βρίσκεται δίπλα μου , από την πρώτη στιγμή της κοινής μας ζωής. Δεν είναι απλά σύζυγος ή σύντροφος, είναι συνοδοιπόρος … Από την πρώτη στιγμή που μάθαμε για την εγκυμοσύνη ήταν υποστηρικτικός και ταυτόχρονα πολύ υπομονετικός μαζί μου. Αυτό συνεχίζεται και τώρα, που αποκτήσαμε το αγγελούδι μας. Είμαι πολύ τυχερή που έχει έρθει στη ζωή μου και την έχει κάνει τόσο όμορφη!

- Νιώθεις περισσότερο δεμένη με τον Παναγιώτη; Το μωράκι “ολοκλήρωσε” όπως λένε την ευτυχία σας;

Νομίζω πως είναι νωρίς ακόμα να βγάλω τέτοια συμπεράσματα, το μωρό μπήκε μόλις πρόσφατα στη ζωή μας... Αυτό που ξέρω ήδη είναι ότι οι στιγμές που ζούμε οι τρεις μας είναι μοναδικές… Τρυφερές, έντονες, συγκινητικές, αστείες… Αναλογιζόμενη τη λαϊκή ρήση που υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει ευτυχία, αλλά μόνο ευτυχισμένες στιγμές, τότε μπορώ να πω ότι ζω την απόλυτη ευτυχία!

- Μιας και ξεκινήσαμε τις ερωτήσεις κάπως ανάποδα....σ' αυτό το σημείο θα ήθελα να μας μιλούσες λίγο για το πώς γνωριστήκατε με τον Παναγιώτη.

Πρόκειται για συνομωσία του σύμπαντος, όπως θα έλεγε και ο Αλχημιστής. Διότι οι πιθανότητες να συναντηθούν φευγαλέα δύο άνθρωποι που ζουν ο ένας Θεσσαλονίκη και ο άλλος Αθήνα για να βρουν το άλλο τους μισό, είναι ελάχιστες…

Βρεθήκαμε το καλοκαίρι του 2002 στην Κρήτη, τον τόπο που γεννήθηκα και μεγάλωσα, όταν λόγω μιας σειράς απίθανων συμπτώσεων, βρέθηκα να γιορτάζουμε τα γενέθλια της κολλητής της αδερφής μου. Στην ίδια παρέα ήταν και ο Παναγιώτης, ο οποίος είχε έρθει διακοπές στη Σητεία από Θεσσαλονίκη για συμπαράσταση στο φίλο του, που είχε έρθει για να κάνει έκπληξη στην κοπέλα του (φίλη της αδερφής μου) για τα γενέθλιά της.

Την επόμενη μέρα με προτροπή της αδερφής μου η παρέα ήρθε για καφέ στον Αγ. Νικόλαο, όπου κατά τύχη πάλι βρέθηκα μαζί τους. Κρατήσαμε τηλεφωνική επικοινωνία και μετά από δυο μέρες ο Παναγιώτης άλλαξε το εισιτήριο της επιστροφής του για Αθήνα για να ταξιδέψουμε μαζί και να γνωριστούμε λίγο καλύτερα! Και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα...

Τον πρώτο χρόνο αντιμετωπίσαμε δυσκολίες, έχοντας σχέση από απόσταση, με τον Παναγιώτη να κατεβαίνει κάθε σαββατοκύριακο στην Αθήνα κι εμένα με μια δουλειά που απαιτούσε όλο το χρόνο μου, ακόμα και σε γιορτές και αργίες. Το δεύτερο χρόνο, σταθήκαμε πιο τυχεροί διότι ο Παναγιώτης είχε πρόταση για δουλειά στην Αθήνα και συγκατοικήσαμε – πήραμε το ρίσκο, παρόλο που η σχέση μας ήταν φρέσκια ακόμα, αλλά τελικά δεν το μετανιώσαμε! Έχουμε ζήσει όμορφα εξήμισυ χρόνια μαζί και μόλις ήρθε το μωράκι μας να μας πλουτίσει ακόμα περισσότερο τη ζωή!

- Έλενα δουλεύεις κάπου ή δεν εργάζεσαι;

Εργάζομαι σε τράπεζα, αλλά αυτή την περίοδο είμαι σε άδεια τοκετού/λοχείας. Το πολύ καλό με τη δουλειά μου είναι ότι μπορώ να πάρω επιπλέον άδεια 9 μηνών, που αντιστοιχεί σε σωρευτική χορήγηση του μειωμένου ωραρίου. Είναι γεγονός ότι πριν από τέσσερα χρόνια διάλεξα αυτόν τον εργοδότη, αφήνοντας άλλες επιλογές με καλύτερες αποδοχές, λόγω των παροχών που δίνει για τη μητρότητα. Παρόλο που δεν είχαμε ακόμα παντρευτεί με τον Παναγιώτη, ήθελα να έχω την ευκαιρία και το χρόνο να μεγαλώσω τα παιδιά μας (όταν και όποτε μας προέκυπταν).

- Πώς σκέφτεσαι να φτιάξεις το πρόγραμμά σου όταν θα χρειαστεί να επιστρέψεις στον χώρο εργασίας σου;

Θα επιστρέψω στη δουλειά όταν ο μικρούλης μας θα είναι ενός έτους. Ακόμα και τώρα, που έχω 11 μήνες μπροστά μου, δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι…

Θα ήθελα πολύ να μπορέσω να μεγαλώσω το παιδί μου μέχρι να κλείσει τα τρία. Δε θέλω να χάσω τις μοναδικές αυτές στιγμές του, αλλά ούτε και να επιβαρύνω την πεθερά μου με τη φροντίδα του μωρού για τόσες ώρες καθημερινά. Αν το επιτρέπουν τότε τα οικονομικά μας, πιστεύω να τα καταφέρω παίρνοντας άδεια άνευ αποδοχών για δυο χρόνια. Κλείνοντας τα τρία, το παιδί θα μπορέσει άνετα να πάει παιδικό σταθμό, οπότε θα μπορέσω να επιστρέψω κι εγώ στη δουλειά χωρίς τύψεις…

- Πώς μπήκες στην παρέα μας; Στο πρότεινε κάποια φίλη ή μόνη σου το ανακάλυψες ; Τι ήταν αυτό που σ' έκανε να γραφτείς στο mammyland;

Το ανακάλυψα μόνη μου, καθώς έψαχνα για θέματα εγκυμοσύνης στο διαδίκτυο!  Όταν μάθαμε ότι είμαι έγκυος ήμασταν ακόμα στη Μύκονο. Κι επειδή δεν ήταν εύκολο να πάρω άδεια για να επισκεφτώ το γιατρό μου στην Αθήνα, είχα άπειρες απορίες για το ξεκίνημα της εγκυμοσύνης, πώς αναπτύσσεται το έμβρυο το πρώτο τρίμηνο, τι πρέπει να προσέχω κλπ.

Κάνοντας googling (αναζήτηση στο google) για όλα αυτά τα θέματα, έβλεπα πολλά links στο mammyland. Ωστόσο, ήμουν επισκέπτρια για πολλές εβδομάδες πριν αποφασίσω να κάνω εγγραφή.

Έκτοτε το mammyland είναι για μένα πηγή πληροφόρησης, αλλά και κάτι παραπάνω: πηγή έμπνευσης. Βρήκα και αντάλλαξα απόψεις με μέλλουσες μαμάδες με απορίες και ανησυχίες σαν τις δικές μου, αλλά και νέες μητέρες και γυναίκες που είναι στη διαδικασία απόκτησης παιδιού. Ενθουσιάστηκα που με κάποιες μιλάμε τόσο πολύ που τις νιώθω πλέον φίλες μου... ακόμα κι αν δεν τις έχω συναντήσει από κοντά (αν και το παλεύουμε)!

- Έλενα είσαι μια νέα μητέρα και με πολλά ενδιαφέροντα. Καταλαβαίνω ότι η τεχνολογία έχει μπει για τα καλά μέσ' την ζωή σου....( μας βοήθησες κιόλας να φτιάξουμε το γκρουπ mammyland στο facebook και σ' ευχαριστούμε γι' αυτό)! Πόσες ώρες την ημέρα ασχολείσαι με το διαδίκτυο;

Τώρα πλέον ελάχιστες! Ακόμα και μέχρι σήμερα δεν έχω καταφέρει να απαντήσω και να ευχαριστήσω προσωπικά όλους όσοι μου έστειλαν μηνύματα με ευχές για τη γέννηση του γιου μας. Ο μπεμπούλης έχει μπει σε πρώτη και απόλυτη προτεραιότητα και δεν αφήνει πολύ ελεύθερο χρόνο μέσα στη μέρα. Γι αυτό προσπαθώ να ξεκλέψω λίγο χρόνο τη νύχτα που κοιμάται, μεταξύ των θηλασμών… Όχι ότι τα καταφέρνω πάντα…

Γενικά όμως πιστεύω πως το internet είναι ένας πολύ καλός τρόπος να κρατάς την επικοινωνία με τους φίλους σου. Ειδικά για τη δική μας περίπτωση, που οι φίλοι μας βρίσκονται σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Κρήτη, ενώ εμείς ήρθαμε πολύ πρόσφατα στα Γιάννενα. Νιώθω πολλές φορές ότι μαζί με την τηλεφωνική επικοινωνία, προσπαθώ να αναπληρώσω την απόσταση που μας χωρίζει!

- Όλοι εδώ σε ξέρουμε ώς “mammycool”....πώς προέκυψε αυτό το ψευδώνυμο;

Ήταν έμπνευση της στιγμής! Από το τραγούδι των Boney M., με μια μικρή προσαρμογή για την περίπτωσή μου (χαχα)! Το δεύτερο συνθετικό cool νομίζω πως με χαρακτηρίζει, με την έννοια ότι δύσκολα χάνω την ψυχραιμία μου, ιδιαίτερα σε δύσκολες καταστάσεις.

- Ένα μήνυμα που θα ήθελες να στείλεις στα μέλη του mammyland!

Με αφορμή τις γιορτινές μέρες που έρχονται, θα ήθελα να στείλω τις ευχές μου σε όλες τις φίλες και τους φίλους (γιατί έχουμε και μπαμπάδες, μέλλοντες και νυν, στο mammyland) για τα Χριστούγεννα και τη νέα χρονιά! Μακάρι ο καινούργιος χρόνος να φέρει αγάπη και ειρήνη στις ψυχές μας, οικογενειακή γαλήνη και καλύτερες στιγμές από αυτές που ζούμε τώρα.

Σε προσωπικό επίπεδο, εύχομαι στις φίλες που είναι στη φάση της προσπάθειας, το 2009 να τους φέρει ένα μωράκι. Στις μέλλουσες μητέρες να έχουν μια καλή εγκυμοσύνη και έναν εύκολο τοκετό! Στις νέες μαμάδες να χαίρονται τα παιδιά τους, πάντα υγιή και χαρούμενα! Καλή Χρονιά!!