Μια κοπέλα που οι περισσότερες έχουμε κάνει πολλές συζητήσεις μαζί της. Ενεργό μέλος του mammyland εδώ και πολύ καιρό δίνει καθημερινά την παρουσία της στο φόρουμ. Μια γνήσια Θεσσαλονικιά, μια πολύ γλυκιά κοπέλα, και μια γυναίκα (για να χρησιμοποιήσω και τα λόγιας της) «γεννημένη Μάνα»! Ο λόγος για την αγαπημένη μας Eldo!

ΠΡΟΦΙΛ:
Όνομα: Ελένη
Ηλικία : 29
Οικ. Κατάσταση: Παντρεμένη με 1 παιδί
Τόπος κατοικίας: Θεσσαλονίκη
Επάγγελμα: Ιδ. Υπάλληλος

- Πες μας λίγα λόγια για τον εαυτό σου.

Είμαι 29 χρονών ,παντρεμένη 2 χρόνια με τον Νίκο, μένουμε  σ΄ένα χωριό λίγο πιο έξω από την Θεσσαλονίκη και έχουμε αποκτήσει και ένα αγοράκι τον Χρήστο ο οποίος είναι σήμερα 1,5 χρονών.

- Πώς γνωριστήκατε με τον Νίκο;

Με τον Νίκο πηγαίναμε μαζί στο ίδιο σχολείο. Όταν τον είδα αισθάνθηκα κατευθείαν ότι αυτός θα ήταν ο άντρας της ζωής μου! Αυτό το θυμάμαι χαρακτηριστικά. Του το είχα πει τότε και του το λέω ακόμη και τώρα…Μετά  ξέρεις ξεκίνησε το παιχνίδι , να γνωριστούμε , να βγούμε…κάπως έτσι δηλαδή ήρθαν τα πράγματα…εντελώς αθώα μιας και ήμασταν πολύ μικροί τότε και οι δύο. Η σχέση κράτησε τελικά χρόνια. Είμαστε μαζί από το 95 και παντρευτήκαμε  21 Οκτωβρίου του 2006!

- Πόσο καιρό προσπαθούσες να μείνεις έγκυος;

Δεν παιδεύτηκα ιδιαίτερα. Δόξα το θεό, είμαι από τις τυχερές κοπέλες που το παιδί ήρθε πολύ γρήγορα. Οκτώβρη του 2006 θα παντρευόμασταν με τον Νίκο και αποφασίσαμε να έχουμε ελεύθερη επαφή 2 μήνες πριν! Σκεφτόμουν κι' εγώ όπως οι περισσότερες κοπέλες ότι το να κάνεις παιδί δεν είναι εύκολη υπόθεση θέλει χρόνο…Άσε που το είχα πάντα στο μυαλό μου το ερώτημα «εγώ πότε θα γίνω μάνα;»…Ευτυχώς  όμως που σ' εμένα ήρθαν διαφορετικά τα πράγματα και…λίγο πριν τον γάμο έμαθα τα ευχάριστα!

- Είχες αναφέρει κατά καιρούς στο φόρουμ ότι κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης αντιμετώπισες προβλήματα. Θέλεις να αναφέρεις τι ακριβώς σου είχε συμβεί τότε έτσι για να ενημερωθούν και όσες κοπέλες δεν είχαν διαβάσει τα πόστ σου;

Ναι βέβαια. Είχα πολύ δύσκολη εγκυμοσύνη από την άποψη ότι έμπλεξα με λάθος γιατρό αρχικά. Για να τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Μόλις διαπιστώθηκε η εγκυμοσύνη μου μετά από κάποιες μέρες είδα σταγόνες αίμα. Αυτό όμως συμβαίνει σε πολλές κοπέλες όπως έχουμε διαβάσει και εδώ πέρα στο Mammyland. Τότε όμως δεν γνώριζα το foroum.(γέλια)  Η γιατρός μου όμως δυστυχώς βιάστηκε να βγάλει λάθος συμπεράσματα, δεν αξιολόγησε σωστά την περίπτωσή μου.

Έκανα σε 5 μέρες 3 φορές Β χορειακή και από τα αποτελέσματα των αριθμών και μόνο ( είχα κατά την δική της άποψη μικρή αύξηση ανάλογα με τις μέρες εγκυμοσύνης ) και έχοντας ακούσει όμως την καρδούλα του μωρού μου, τελικά μου είπε πως το μωρό μου δεν είναι καλά και ότι πρέπει να μου το πάρει. Όλα αυτά μιλάμε τώρα 2 εβδομάδες πριν τον γάμο! Είχα πολύ άσχημη ψυχολογία.

Στην συνέχεια ενώ ήταν να πάω κανονικά να μου πάρει το παιδί και έχοντας περάσει μία εφιαλτική νύχτα, την επομένη το πρωί πήγα και σ' έναν άλλον γιατρό. Εκείνος δεν εντόπισε κανένα πρόβλημα μου είπε ότι το μωράκι ήταν υγιέστατο και ότι δεν υπήρχε λόγος διακοπής κυήσεως! Στην αρχή δεν τον πίστεψα. Είπα το κάνει για να με καθησυχάσει για να περάσουν οι μέρες και να γίνει με ηρεμία ο γάμος. Τελικά είχε δίκιο και πήγαν όλα καλά.

Γι' αυτό λέω και ξανάλεω σε όλα τα κορίτσια πως  οτιδήποτε πρόβλημα έχετε μην εμπιστεύεστε μόνον έναν γιατρό πάρτε και μια δεύτερη γνώμη από άλλον. Αυτό θέλω να το φωνάξω στα κορίτσια! Εγώ κόντεψα να χάσω το παιδί μου από τις συμβουλές του πρώτου γυναικολόγου. Στην σκέψη και μόνο ότι δεν θα είχα σήμερα τον Χρήστο μου τρελαίνομαι. Περιττό να πώ ότι όλο αυτό ήταν πολύ ψυχοφθόρο και για μένα αλλά και για τον Νίκο,  πως όλοι οι μήνες αντί να περάσουν με χαρά ήταν γεμάτοι αγονία, άγχος, κλάματα και ¨μήπως¨ η πρώτη γιατρός είχε δίκιο και στο τέλος δεν θα είναι καλά το μωράκι μου... Ήμασταν μέσα στον πανικό μέχρι να ξεπεραστούν όλα αυτά.

- Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να μας περιγράψεις τί ακριβώς έγινε την ημέρα που γέννησες.Γέννησες φυσιολογικά ή με καισαρική;

Ο Χρήστος από τον έβδομο μήνα είχε πρόβλημα με τον ομφάλιο λώρο. Ήταν τυλιγμένος και δεν έπαιρνε κανονικά οξυγόνο, δεν αιματωνόταν σωστά. Πηγαίναμε κάθε εβδομάδα να τον βλέπουμε αν ζει, αν χτυπάει η καρδούλα του. Πολύ κλάμα, δύσκολα, καταλαβαίνεις.  Οπότε με το που μπήκα στον 9ο , μόλις 3 μέρες, έχοντας  φτάσει οι μετρήσεις στο όριο και ξέροντας ότι το μωρό μου είναι ακόμα καλά και πως δεν θα χρειαζόταν να μπει σε θερμοκοιτίδα κανονίσαμε να πάω να γεννήσω.

Ο θεός ξημέρωνε την ημέρα 3 Μαΐου 2007 και εγώ άυπνη, πάμε μαζί με τον Νίκο στην κλινική. Δεν είχα τόσο άγχος όσο περίμενα να έχω για την γέννα. Ξεκινήσαμε για φυσιολογικό μήπως και είχε γυρίσει ακόμα και την τελευταία ώρα, αλλά ήταν ψηλά, τυλιγμένος και το κυριότερο δεν είχα καθόλου διαστολή. Οπότε μετά από ώρες αποφασίσαμε για καισαρική, αν και λόγο του ιστορικού ήταν σχεδόν βέβαιο από πριν . Εφόσον δεν είχα πονέσει ήταν όλα καλά, όταν όμως μου είπε πως σε 10 λεπτά θα έχω το μωράκι μου, νόμισα πως ήταν όνειρο...η μεγάλη στιγμή είχε έρθει..

- Πώς αισθάνθηκες όταν κρατούσες στα χέρια σου το μωράκι σου;

...Βγήκε το μωράκι μου....πείρα ανάσα όταν το άκουσα να κλαίει ...ρώτησα αμέσως ¨γιατρέ όλα καλά ?¨, από την απάντησή του πιστεύω πως ή θα πέθαινα ή θα ζούσα και μου τον φέρνουν στην αγκαλιά μου.....αχ τι να πω ? πιες λέξεις μπορούν να εκφράσουν αυτά που ένιωθα, πίστευα πως θα έσπαγε η καρδιά μου, ήταν ΓΕΜΑΤΗ από ευτυχία και χαρά όσο ποτέ.  Το μόνο που είπα στο μωρό μου ήταν ¨Λαχτάρα μου ήρθες¨ και τον κοιτούσα και έκλαιγα έκλαιγα...τον χάιδευα..τον άγγιζα, ήταν πια δίπλα μου και θα έδινα εκείνη τη στιγμή και την ζωή μου για αυτόν. 

- Πόσο έχει αλλάξει τώρα η ζωή σου με τον ερχομό του παιδιού σου; Ποιές καθημερινές συνήθειες σου άλλαξες;

Η ζωή μου έχει αλλάξει φυσικά προς το καλύτερο! Νιώθω πιο ολοκληρωμένη σαν άνθρωπος. Νιώθω ότι γέμισε το σπίτι μου, ομόρφυνε αν θέλεις με τον Χρήστο! Βασικά είμαι γεννημένη μάνα! Πάντα ανυπομονούσα και αναρωτιόμουνα πότε θα αποκτήσω κι' εγώ ένα δικό μου παιδάκι γιατί ένιωθα πολύ έτοιμη γι' αυτό. Από καθημερινές συνήθειες θα σου έλεγα ότι δεν άλλαξα ιδιαίτερα απλά ότι κάνω το κάνω τώρα μαζί με τον Χρήστο.

Έζησα την ζωή μου όπως  ήθελα να την ζήσω και δεν μου λείπουν πράγματα. Δεν ψάχνω κάτι έξω από το σπίτι μου. Είμαι γεμάτη. Όταν θέλω να βγω με τους φίλους μου τους παίρνω τηλέφωνο έρχονται σπίτι μου, ή πάω εγώ με τον Νίκο. Δεν μου στερεί κάτι ο Χρήστος.

- Η μητρότητα σε έχει αλλάξει ως άνθρωπο; Σε ποιά σημεία του χαρακτήρα σου;

Νιώθω περισσότερες ανασφάλειες. Το λέω αυτό και το πιστεύω. Δηλαδή προσπαθώ να είμαι σε όλα τα πράγματα σωστή, σε όλα καλή. Αυτό είναι το δύσκολο όταν γίνεσαι μάνα όταν αποκτάς οικογένεια και ταυτόχρονα δουλεύεις και επιπλέον έγινα υπερευαίσθητη και ευσυγκίνητη.  

- Δουλεύεις ως Ιδ. Υπάλληλος σε κάποια εταιρεία. Πόσες ώρες απασχολείσαι στην δουλειά σου και πόσες ώρες μένεις σπίτι;

Ναι δουλεύω στο λογιστήριο σε κάποια εταιρεία. Λείπω πολλές ώρες από το σπίτι, γιατί δουλεύω οχτάωρο . Νιώθω τρομερές ενοχές γι' αυτό. Όταν γυρνάω στο σπίτι μου όμως προσπαθώ να αφιερωθώ αποκλειστικά στο παιδί μου, δεν ασχολούμαι με τίποτε άλλο , δεν μ' ενδιαφέρει τίποτε άλλο παρά μόνο ο Χρήστος! Τις 4- 5 ώρες που είμαι σπίτι θέλω να είμαι αποκλειστικά με το παιδί να παίζουμε , να γελάμε, να τραγουδάμε μέχρι να κοιμηθεί..

- Θα προτιμούσες να έμενες σπίτι να είχες η ίδια την επίβλεψη των παιδιών σου ή να δούλευες;

Κοίτα δεν είμαι από τις γυναίκες που θέλουν να έχουν το δικό τους πορτοφόλι, να κάνουν τις δικές τους αγορές, ανεξάρτητα από το πορτοφόλι του συζύγου τους… Θα ήθελα να κάθομαι στο σπίτι μου αλλά δεν ξέρω αν θα μου αρέσει..Δεν το έχω κάνει ποτέ. Καμιά φορά που το συζητάμε με τον Νίκο μου λέει «εσύ αν θα κάτσεις στο σπίτι θα τρελαθείς..» Καταλαβαίνεις με ποια έννοια στο λέω…

Δουλεύω από 18 χρονών, και δεν έτυχε να κάτσω στο σπίτι σεζόν, ή χρονιά ή μήνες…κι' έτσι δεν ξέρω πως θα μου φανεί μια τέτοια αλλαγή, γιατί μ' αρέσει η δουλειά μου. Μ' αρέσει που δουλεύω. Μου ανεβάζει το ηθικό. Με γεμίζε! Αλλά… και από την άλλη θα ήθελα όσο τα παιδιά μου είναι μικρά να είμαι σπίτι, να δουλέψω όταν πια θα έχουν πάρει από μένα αυτά που θέλω.

- Όταν είσαι στην δουλειά την επιμέλεια του Χρήστου ποιος την έχει;

Ευτυχώς έχω άριστες σχέσεις με την πεθερά μου! Το έχω πει πολλές φορές εδώ στο mammyland στην ενότητα για τις πεθερές… . Έχω λοιπόν τις καλύτερες σχέσεις κι' έτσι τον Χρήστο τον κρατάει η πεθερά μου η οποία μένει και δίπλα μας. Πραγματικά βρήκα πολύ καλούς ανθρώπους να μ' αγαπήσουν και εμένα και το παιδάκι μου και την οικογένειά μου όλη. Έχω την στήριξή τους σε όλα. Δόξα το θεό!

- Από τα λεγόμενά σου καταλαβαίνω ότι εκτιμάς πολύ την βοήθεια που σου προσφέρει η πεθερά σου.

Ναι Λένα, είναι ακριβώς έτσι. Να σου πω όμως κάτι. Για να χτίσουμε  αυτή την καλή σχέση προσπαθήσαμε όλοι . Ο καθένας βέβαια από την πλευρά του. Και εγώ με τον Νίκο έκανα υποχωρήσεις αλλά και τα πεθερικά μου έκαναν κι' αυτοί  την δική τους προσπάθεια. Το ότι κρατάνε τον Χρήστο με τόση ευχαρίστηση με κάνει να μένω κι' εγώ ήσυχη. Να μην έχω το άγχος το πώς περνάει  τώρα το μωρό μου.. Είμαι σίγουρη ότι είναι σε καλά χέρια ότι τον μεγαλώνουν με αγάπη και αυτό για μένα είναι ανεκτίμητο.

Γι ' αυτό λέω πολλές φορές στην πεθερά μου ευχαριστώ γι' αυτό που κάνει. Να το λένε όλες οι κοπέλες. Να είστε σίγουρες ότι θέλουν κι εκείνες να το ακούνε. Δεν είναι εύκολη υπόθεση να κρατάνε το παιδί. Έχουν διπλάσιο άγχος από εμάς γιατί  έχουν την ευθύνη του παιδιού…μην το ξεχνάμε λοιπόν αυτό…

- Σκέφτεσαι να κάνεις δεύτερο παιδάκι; Ή μήπως είναι πολύ νωρίς ακόμη;

Δεύτερο παιδάκι…χμμμ. Θέλω να κάνω αλλά το σκέφτομαι. Θα  ήθελα να κάνω πολλά παιδιά , αν όμως ήμουνα σπίτι. Τώρα που δουλεύω πρέπει να το προγραμματίσω στα πλαίσια βέβαια που μπορώ…Εννοώ ότι θα ήθελα να μεγαλώσει λίγο ο Χρήστος να τον στείλω στον παιδικό, για να αποδεσμεύσω κάπως και την πεθερά μου.

Να μην έχει 2 παιδιά όλη μέρα να μεγαλώνει γιατί θα είναι τρομερά δύσκολο γι' αυτήν. Εδώ ακούω από πολλές μάνες που είναι και νέες ότι είναι δύσκολο να κρατάνε μαζί 2 παιδιά. Φαντάσου τώρα για μια γυναίκα μεγαλύτερη πόσο ποιο δύσκολο είναι… Γι' αυτό όσοι με ρωτάνε εδώ στο χωριό πότε θα κάνω το δεύτερο τους λέω χαριτολογώντας ότι δεν μ' αφήνει η πεθερά μου…(γέλια)

- Ο σύζυγος κατά πόσο ασχολείται με την περιποίηση του μωρού;

Ο Νίκος είναι πολύ τρυφερός μπαμπάς. Δεν είναι από τους Πατεράδες που λείπουν ώρες απ' τα σπίτια τους, αντίθετα ξοδεύει χρόνο με τον Χρήστο. Όταν τα  απόγευμα είναι σπίτι γιατί η δουλειά του δεν το επιτρέπει πάντα,  παίζουμε και οι τρεις . Το διασκεδάζουμε όλο αυτό.. αλλά είναι από τους τυχερούς άντρες που έχουν δίπλα τη μαμά τους, αν δεν είμαι σπίτι δεν θα καθίσουν για πολύ μόνοι τους, θα κατέβουν στην πεθερά μου, θα είναι ο ίδιος παρόν αλλά όχι μόνος. παίζουνε μαζί, μιλάνε γελάνε, αλλά δεν θα κάτσει να τον ταΐσει, να τον αλλάξει αν είμαι εγώ θα το κάνω εγώ ή η μαμά του, άρα το κάνει σπάνια.

Ο Νίκος από την άλλη καταλαβαίνει ότι δουλεύω, καταλαβαίνει ότι κουράζομαι, στο σπίτι όμως δεν με βοηθάει πουθενά, δεν του το ζήτησα και ποτέ όμως για να είμαι ειλικρινής. Κάποιες αγορές για το σπίτι και αρκεί. Ίσως τον έχω κακομάθει κι' εγώ γιατί δεν λείπω ποτέ από το σπίτι όταν δεν δουλεύω. Δεν τους έχω αφήσει ποτέ μόνους μαζί και αν θέλουμε να πάμε κάπου πάμε όλοι μαζί.

- Θυμάσαι πώς μπήκες στο Mammyland; Έψαχνες για κάτι συγκεκριμένο; Τί ήταν αυτό που σ' έκανε να γραφτείς σ' αυτό το site;

Κοίτα να δείς τώρα τι συνέβη σ' εμένα. Εγώ δεν είχα ιδέα από internet.   Όταν έμεινα έγκυος λοιπόν στον Χρήστο και προς τα τελευταία στάδια θα έλεγα της εγκυμοσύνης μου, εκεί γύρω στον έβδομο μήνα, άρχισα να ψάχνω στο internet κάτι σχετικό με Γέννα, εγκυμοσύνη κτλ. Τυχαία Κάποια στιγμή, μπήκα στο mammyland! Έμπαινα συχνά από τότε..και ενώ διάβαζα καθημερινά τα νέα, δεν είχα κάνει να φανταστείς ούτε καν εγγραφή.(Γέλια) Όχι από τίποτε άλλο, απλά είχα πλήρη άγνοια των πραγμάτων και φοβόμουν να γραφτώ.

Μια μέρα λοιπόν ρώτησα τον τεχνικό : Αν θα κάνω εγγραφή σ' αυτό το site θα γίνει κάτι; Θα πληρώνω τίποτε παραπάνω; Εκείνος βέβαια γέλασε και μου είπε ότι μπορώ να κάνω εγγραφή κανονικά και να μιλάω στο φόρουμ και στο chat .. Από τότε λοιπόν είμαι καθημερινά στο mammyland και θα έλεγα ότι αν δεν μπω μια μέρα να διαβάσω τα νέα των κοριτσιών τρελαίνομαι!!! Τώρα πλέον έχω ξεψαρώσει και έχω μπει και στο Facebook στο γκρουπ του Mammyland..(γέλια)

- Ένα μήνυμα που θα ήθελες να στείλεις σε όλες τις φίλες του mammyland.

Θα ήθελα να πω στα κορίτσια που προσπαθούν, πως εύχομαι ο θεός να τους χαρίσει το αγγελούδι που ποθούν. Στα κορίτσια που είναι έγκυες να πάνε όλα καλά μέχρι τέλους και σε όλες εμάς που ήμαστε μανούλες να μην ξεχνάμε ποτέ για πιο λόγο θέλαμε παιδάκι.

Ανοίξτε την αγκαλιά σας και την καρδιά σας στα παιδιά σας, το μόνο που ζητούν από εμάς είναι ουσιαστικός χρόνος και απέραντη αγάπη!

Αυτό το γράμμα το έγραψε η Ελένη στα πρώτα γενέθλια του Χρήστου. Συγκεντρώνει όλες τις σκέψεις και τα συναισθήματά της από την πρώτη μέρα της εγκυμοσύνης της μέχρι το τέλος....

ΕΝΑ ΓΡΑΜΜΑ

Θυμάμαι...

Σαν σήμερα το βράδυ καθόμουν στον καναπέ και χάιδευα την κοιλιά μου, δηλαδή εσένα. Την άλλη μέρα το πρωί θα σε κρατούσα στην αγκαλιά μου. Ξαφνικά πέρασαν από τα μάτια μου όλοι εκείνοι οι μήνες που παλεύαμε μαζί και δίναμε τον αγώνα μας για να έρθεις στη ζωή.

Θυμάμαι.

Όταν μου είπε η γιατρός ότι είμαι έγκυος.. έκλαιγα. έκλαιγα.. έκλαιγα από χαρά, δεν πίστευα πως θα αποκτούσα παιδάκι, το δικό μου παιδάκι. Γύριζα στο σπίτι και ούτε που θυμάμαι πώς, πόση ώρα έκανα, ποιόν συνάντησα, είχα στο μυαλό μου μόνο εσένα. χάιδευα την κοιλιά μου και έκλαιγα.. έκλαιγα με λυγμούς. Ήθελα να βγώ να το φωνάξω παντού πως έχω μωράκι.

Όταν μπήκα στο σπίτι μας είδα τον μπαμπά σου στα μάτια και γελώντας με δάκρυα του είπα «είμαι έγκυος, θα έχουμε μωράκι». Φώτισαν τα μάτια του, γελούσαν και τα αυτιά του, με πήρε αγκαλιά και με φιλούσε..με φιλούσε.με φιλούσε, με κοιτούσε στα μάτια προσπαθώντας να καταλάβει τι θέλω, πώς είμαι αν νιώθω αυτά που θέλει να μου πεί και δεν βγαίνουν οι λέξεις. Μου είπε πως με αγαπά και το διόρθωσε λέγοντας πως "Μας αγαπά τώρα πια".

Δεν θέλω να θυμάμαι πως είχα προβληματάκια στην αρχή, πως παντρευόμασταν με τον μπαμπά σε 20 μέρες και έπρεπε να είμαι στο κρεβάτι. Για σένα θα έκανα τα πάντα.

Θυμάμαι...

Όταν είδα τον σάκο στην κοιλιά μου με μία μαύρη κουκίδα μέσα, και αυτή η κουκίδα ήσουν εσύ όταν ξαφνικά βλέπω να αναβοσβήνει ένα φωτάκι και μου είπε η γιατρός πως ήταν η καρδούλα σου. Άνοιξα τα μάτια μου και τα αυτιά μου για να δώ και να ακούσω την καρδιά σου, "ΤΙ ΜΑΓΕΙΑ !!!!"δεν θα το ξεχάσω όσο ζω. Ένα πλατύ χαμόγελο δεν έλεγε να φύγει από τα χείλια μου για ώρες μετά. Σε είχα κιόλας αγαπήσει πιο πολύ και από μένα.

Δεν θέλω να θυμάμαι πως εκείνη η γιατρός προσπάθησε να σε πάρει από μένα. Πίστευα μέσα μου πως και εσύ όπως και εγώ θα ήμασταν σύντομα αγκαλιά.

Θυμάμαι..

Όταν ο γιατρός μου είπε Ελένη ΟΛΑ ΚΑΛΑ με το μωράκι σου δεν βλέπω να έχει κάτι, απλά να προσέχεις, έκλαιγα από χαρά και ο μπαμπάς, μας πήρε αγκαλιά και μας είπε πως είναι σίγουρος πως όλα θα πάνε καλά και θα γίνουμε οικογένεια.

Θυμάμαι

Τους μήνες να κυλάνε, εσύ να μεγαλώνεις, να βλέπουμε πάντα μαζί με τον μπαμπά, εσένα να παίρνεις σάρκα και οστά, η καρδούλα σου να χτυπάει σαν τρελή από ζωή και τα χεράκια σου να μας χαιρετούν από την κοιλιά μου σαν να μας έλεγες " γιά. είμαι και εγώ εδώ και το παλεύω γιατί θέλω, όταν βγω, να νιώσω την αγκαλιά σας και την αγάπη σας ", θέλαμε τόσο πολύ να σου δώσουμε αγάπη, νιώθαμε ότι εσύ ήσουν αυτό που έλειπες από την ζωή μας.

Θυμάμαι

Όταν με πείρε ο μπαμπάς τηλέφωνο και μου είπε χαρούμενος, συγκινημένος και γεμάτος καμάρι, πως είσαι αγοράκι. Ανατρίχιασα ολόκληρη, δάκρυσα και δεν ήξερα τη να κάνω δεν ήξερα που ήμουν τι έκανα μόνο γελούσα..γελούσα και πάντα δόξαζα το θεό που τα αποτελέσματα ήταν θετικά και ήσουν πάνω από όλα ένα γερό παιδάκι.

Δεν θέλω να θυμάμαι πως για δύο μήνες πηγαίναμε στο γιατρό κάθε 5 μέρες για να δούμε την καρδούλα σου να χτυπά, να δούμε αν ζεις. Εσύ όμως μας έκανες ευτυχισμένους και μας αποδείκνυες κάθε φορά πόσο αντράκι είσαι.

ΘΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

3 Μαΐου ξημέρωνε ο θεός την μέρα Πέμπτη του 2007. Αυτή η μέρα ήταν και θα είναι χαραγμένη στην καρδιά μου σαν την ομορφότερη, την πιο ευτυχισμένη και την πιο σημαντική της ζωής μου. Δεν νομίζω ότι οι λέξεις είναι αρκετές για να εκφράσω αυτά που ένιωθα. Όταν σε πείρα στην αγκαλιά μου σε χάιδευα σε κοίταζα, δεν πίστευα ότι εσύ ήσουν το μωράκι μου, σε κοίταξα και σου είπα «ΛΑΧΤΑΡΑ ΜΟΥ ΗΡΘΕΣ??» .

Ευχαριστούσα τον θεό που σε χάρισε σε μένα και ταυτόχρονα τον παρακαλούσα και τον παρακαλώ ακόμα να σε έχει γερό και καλοφωτισμένο. Σε πήρε ο μπαμπάς αγκαλιά κλαίγοντας από χαρά και λίγο αργότερα ήρθατε μαζί στο δωμάτιο. Αγκαλιαστήκαμε όλοι μαζί και κλαίγαμε.γελούσαμε κοιτάζαμε ο ένας τον άλλο και σε κοιτούσαμε μαζί, ανταλλάζαμε τόσα πολλά λόγια με τα μάτια, τόση αγάπη, ευχόμασταν να είμαστε για σένα καλοί γονείς και σου δώσαμε μια υπόσχεση πως όσο θα ζούμε να είμαστε στο πλάι σου.

Σήμερα ένα χρόνο μαζί και η ζωή μας είναι όμορφη, ευτυχισμένη, γεμάτη από συναισθήματα από ένταση από νόημα. Πιστεύουμε και εγώ και ο μπαμπάς πως ξανά γεννηθήκαμε μαζί σου και εμείς και η αγάπη μας, πως γι'αυτό το σκοπό υπάρχουμε .. Για να δώσουμε σε εσένα όλη μας την ΑΓΑΠΗ.

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙΣ  

Με αγάπη η μαμά και ο μπαμπάς