Κλείσαμε ραντεβού για την Δευτέρα στις 12.30 να την πάρω τηλέφωνο…Ομολογώ ότι περίμενα με μεγάλη αγωνία την ημέρα που θα μιλούσα μαζί της. Ήταν από τις πρώτες κοπέλες που γνώρισα μέσα από αυτό το φόρουμ. Νιώθω οτι μου είναι πολύ οικεία χωρίς να την έχω δει από κοντά… 

Την ξέρω φυσιογνωμικά μόνο από κάποιες φωτογραφίες που είχε ανεβάσει κατά καιρούς στο Mammyland. Η προκαθορισμένη ώρα έφτασε και το τηλέφωνο χτυπάει… Στην άλλη γραμμή απαντάει μια γλυκιά γυναικεία φωνή με κυπριακή προφορά ... Ακόμη δεν καταλάβατε για ποια μιλάμε; Ο λόγος για την καλή μας φίλη Αντριάνα…

ΠΡΟΦΙΛ
Όνομα: Αντριάνα
Ηλικία: 30 χρονών
Οικ. Κατάσταση: Παντρεμένη με 1 παιδί
Τόπος κατοικίας: Αθήνα
Επάγγελμα: Νηπιαγωγός

- Καλησπέρα Αντριάνα. Πολύ χαίρομαι που συνομιλώ μαζί σου. Είσαι ένα από τα πιο παλιά και αγαπητά μέλη σ’ αυτό το φόρουμ! Νομίζω ότι έχεις πολλές παρουσίες εδώ στο mammyland και γι’ αυτό οι περισσότερες φίλες σε γνωρίζουν καλά. Θα ήθελα λοιπόν να σου κάνω ορισμένες ερωτήσεις έτσι για να σε γνωρίσουμε ακόμη καλύτερα. Δώσε μας μια γενική εικόνα για τον εαυτό σου.

Καλησπέρα Λένα. Καταρχήν πριν αρχίσω να μιλάω για τον εαυτό μου να σου πώ πως κι’ εγώ χαίρομαι πραγματικά που μιλάω μαζί σου! Λοιπόν, κατάγομαι από την όμορφη Κύπρο αλλά μένω Αθήνα και είμαι παντρεμένη 3 χρόνια με τον αγαπημένο μου Παντελή. Έχουμε αποκτήσει μαζί ένα κοριτσάκι την Ελισαβετούλα που είναι σήμερα 10 μηνών! Το επάγγελμά μου είναι νηπιαγωγός και δούλευα σε  ιδιωτικό εκπαιδευτήριο.

- Πώς προέκυψε και ήρθες στην Αθήνα από την Κύπρο;

Στην Αθήνα ήρθα 19 ετών, για να σπουδάσω. Όταν τελείωσα όμως τις σπουδές μου, δεν έμεινα Αθήνα ξαναγύρισα στην Κύπρο. Βρήκα δουλειά σε ένα αγγλικό σχολείο και όλα ήταν πολύ όμορφα! Εκείνη την περίοδο έζησα τις πιο ευτυχισμένες στιγμές με τη μαμά μου. Είχα το δικό μου αυτοκίνητο και την πήγαινα συνέχεια βόλτες! Δεν της χαλούσα χατίρι, ακόμα κι’ αν ήμουνα πτώμα στην κούραση.

Την έβλεπα το πρωί να με χαιρετά καθώς έφευγα για τη δουλειά και την έβλεπα ότι με καμάρωνε! Τα μεσημέρια που επέστρεφα, πάντα σταματούσα στο φούρνο, για να της πάρω τα αγαπημένα της κρουασανάκια, τα οποία απολαμβάναμε κάθε απόγευμα, πίνοντας το καθιερωμένο μας καφεδάκι . Ήταν σαν ιεροτελεστία!

Μετά από 8 μήνες, ξαναγύρισα στην Αθήνα, γιατί το τότε αγόρι μου,(ήμασταν μαζί 6 χρόνια) σπούδαζε ακόμα, και γύρισα για να είμαστε μαζί. Προς μεγάλη μου απογοήτευση όμως δεν τον βρήκα μόνο του!! Είπαμε, να το ξαναπροσπαθήσουμε αλλά εγώ ήξερα ότι η σχέση αυτή, μας είχε τελειώσει!

- Συνήθως όταν κάτι τελειώνει αρχίζει κάτι άλλο…Μήπως όλο αυτό έγινε για καλό; Εννοώ μήπως ήταν γραφτό να γίνει έτσι για να συναντηθείτε με τον Παντελή; θέλεις να μας διηγηθείς την ιστορία της γνωριμίας σας;

Πολύ ευχαρίστως! Είχα μια καλή μου φίλη, από τη σχολή, η οποία τα είχε με τον αδερφό του συζύγου μου. Ξεκίνησα να κάνω πολύ παρέα με τα παιδιά και βλέποντας πόσο χάλια ήμουν, κανόνισαν μια Κυριακή μεσημέρι να βγούμε για καφέ και να έρθει κ ο σύζυγος μου. Εγώ δεν είχα καμιά όρεξη και όση ώρα ετοιμαζόμουν, έβριζα! Το ίδιο έκανε και ο Παντελής ,μιας και είχε χωρίσει από την κοπέλα του, μόλις 2 μέρες πριν!

Συναντιόμαστε λοιπόν και πηγαίνουμε για καφέ στην Κηφισιά. Εμένα δε με ενθουσίασε στην αρχή, σε αντίθεση με αυτόν, που σε όλη τη διαδρομή με κοίταγε από το καθρεφτάκι του αυτοκινήτου!! χιχι

Όσο όμως περνούσε η ώρα, δεν ξέρω πως άρχισα να γοητεύομαι (έχει μια πολύ ισχυρή προσωπικότητα) και η όλη συμπεριφορά του μου κέντρισε αφάνταστα το ενδιαφέρον. Συνειδητοποίησα ξαφνικά οτι όσα έλεγε, ήταν όλα όσα πίστευα κ εγώ και ονειρευόμουν να ζήσω.

Για να μη σας τα πολυλογώ (ξέρω ότι δε θέλετε!!) καταλήξαμε να είμαστε μαζί μέχρι τα χαράματα, ακούγοντας μουσική στο αυτοκίνητό του,(μην πάει το μυαλουδάκι σας πουθενά αλλού!)και έξω να ρίχνει καρεκλοπόδαρα!! Ε, αυτό ήταν. Ξέραμε ότι θα ήμασταν μαζί για πολλά πολλά χρόνια!!!

Γύρισα σπίτι, είπα στον πρώην μου ότι ερωτεύτηκα κάποιον άλλον και να αρχίσει να ψάχνει για σπίτι! Δε φαντάζεστε τι έγινε! Ή μάλλον φαντάζεστε!! Αλλά ήμουνα τόσο σίγουρη που δε λογάριαζα τίποτα. Σε 3 μήνες βρήκαμε ένα όμορφο σπιτάκι και συγκατοικήσαμε! Από τότε έχουν περάσει 7 χρόνια σχεδόν και είμαστε μαζί, αγαπημένοι. Η Ελισάβετούλα ήρθε στη ζωή μας τον Νοέμβριο του 2007 και είμαστε πια τρεις άνθρωποι ευτυχισμένοι. Κάθε μέρα λέω, Δόξα Τω Θεώ, περάσαμε πολλά, αλλά είμαστε καλά!

- Παντρεύτηκες λοιπόν πριν 3 χρόνια. Ένιωθες έτοιμη να κάνεις παιδί ή ήταν κάτι που ήρθε τυχαία;

Στην δική μου την περίπτωση το παιδί ήρθε με την πρώτη! Απλά δεν ήταν δική μου απόφαση να μείνω έγκυος εκείνο τον καιρό. Το είχε προγραμματισμένο μόνο ο Παντελής…Μου την έφερε κανονικά  θα έλεγα.. είναι αυτό που λέμε «μ’ έπιασε στον ύπνο»… γέλια. Γι’ αυτό άλλωστε και η κόρη μας είναι ολόιδια ο πατέρας της…

- Γέννησες φυσιολογικά ή με καισαρική;

Η γέννα μου έγινε εντελώς ξαφνικά. Γέννησα φυσιολογικά χωρίς επισκληρίδιο. Ήταν Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2007. Είχα πάει στην γιατρό μου για το καθορισμένο ραντεβού, ήταν όλα μια χαρά. Γύρισα στο σπίτι και αργά το βράδυ έπεσα για ύπνο. Γύρω στις 5 ξημερώματα ξύπνησα γιατί αισθάνθηκα κάποιες ενοχλήσεις. Πονούσε η κοιλιά μου . Σηκώθηκα και είδα κάτι ροζ…  παίρνω τηλέφωνο στην γιατρό μου πρωί πρωί και μου λέει: «δεν είναι τίποτε, πέσε και κοιμήσου».

Πάω να κοιμηθώ αλλά εξακολουθούσα να πονάω όλο και περισσότερο. Την ξαναπαίρνω στο τηλέφωνο και μου λέει : «έλα το πρωί να κάνουμε Doppler» . Οι πόνοι έγιναν αφόρητοι. Φθάνω στο μαιευτήριο  7 η ώρα το πρωϊ και  7.48 είχα γεννήσει! Η Ελισάβετ γεννήθηκε πρόωρα. Ήμουν στη 34η εβδομάδα. Η μικρή μου ζύγιζε μόλις 2.250 κιλά!

- Πώς ένιωσες όταν κράτησες στα χέρια σου το μωράκι σου;

Θυμάμαι που μου την έδωσαν για πρώτη φορά στην αγκαλιά μου… Είχα αφόρητους πόνους και νόμιζα πως θα πεθάνω και δεν θα καταφέρω να την δώ… Φοβόμουνα και για κείνη που γεννήθηκε πρόωρα ότι δεν θα ήταν ζωντανή… Όταν την πήρα στην αγκαλιά μου εκείνη έκλαιγε μ’ ένα αδύναμο κλαματάκι και έκλαιγα κι’ εγώ μαζί της. Έσκυψα και της ψιθύρισα στ’ αυτάκι της «μην κλαις πριγκίπισσα μου η μανούλα σου είμαι» …ήταν η πιο συγκινητική στιγμή … μου την πήραν όμως αμέσως γιατί  χρειαζόταν οξυγόνο. Την έβαλαν στην εντατική για 6 μέρες και ύστερα άλλες 4 μέρες στην αίθουσα 1 για επίβλεψη…

- Ήταν ο μπαμπάς παρών στην διάρκεια του τοκετού;

Όχι και αυτό είναι κάτι που το έχω ακόμη καημό. Ενώ  το είχαμε προγραμματίσει ..Το θέλαμε πολύ και οι δυο να έμπαινε αλλά δυστυχώς ήρθαν έτσι τα πράγματα που του το απαγόρεψαν. Ο γιατρός χαρακτήρισε τον τοκετό «οξύ» και φοβόταν μήπως έχουμε επιπλοκές. Γενικώς εγώ δεν είμαι φυγόπονη απλώς δεν είμαι ανθεκτική στον πόνο και ήθελα να έχω τον Παντελή δίπλα μου για να με εμψυχώνει…Ελπίζω την επόμενη φορά τουλάχιστον να μπορέσει.

- Με τι ακριβώς ασχολείσαι τώρα;

Έχω σταματήσει από την δουλειά μου λόγω του παιδιού. Προς το παρόν θα έλεγα έχω την αποκλειστική φροντίδα της Ελισάβετ.  Έχω σκεφτεί όμως παράλληλα να κρατάω κάποιες ώρες και άλλα παιδιά. Έχω βάλει και ανάλογη αγγελία εδώ στο mammyland! Είδομεν..

- Απ’ ότι μου είπες έχεις την αποκλειστική φροντίδα της κόρης σου. Να υποθέσω ότι δεν έχεις από παππούδες και γιαγιάδες extra βοήθεια...

Ναι όπως τα λες. Δυστυχώς έχασα την μητέρα μου πολύ νωρίς και ο πατέρας μου δεν μπορεί να βοηθήσει εκ των πραγμάτων αφού μένει μόνιμα Κύπρο. Ούτε τα πεθερικά μου μπορούν να μας βοηθήσουν, αλλά και να μπορούσαν πάλι δεν θα ήθελαν να τους αναθέσω το μεγάλωμα της Ελισσάβετ. 

Με τον Παντελή έχουμε αποφασίσει να μεγαλώσουμε μόνοι μας την Ελισάβετ. Και η μητέρα μου αν ζούσε και μπορούσε να μας βοηθήσει πάλι το ίδιο θα ίσχυε διότι θεωρώ ότι εκείνη έκανε το χρέος της ως μάνα. Μεγάλωσε με πολύ αγάπη εμένα και τον αδερφό μου οπότε δεν θα ήταν «υποχρεωμένη» να μεγαλώνει τώρα και το δικό μου παιδί.

- Η απουσία της μητέρας σου πόσο πολύ σ΄ έχει επηρεάσει στην ζωή σου;

Μου στοίχισε πάρα πολύ και είναι από τα γεγονότα που μ’ έχουν σημαδέψει μέχρι και σήμερα στην ζωή μου. Νομίζω ότι ο πόνος δεν ξεπερνιέται με την ηλικιακή ανάπτυξη. Μου λείπει κάθε μέρα. Και ένα παραπάνω τώρα που έγινα κι’ εγώ μαμά μπορώ να  καταλάβω ακόμη καλύτερα μερικά πράγματα… Πάντα την θυμάμαι . Ήταν πολύ σπουδαίος άνθρωπος!

Απλά πολλές φορές λέω ότι ήταν άδικο…έρχονται στο μυαλό μου στιγμές που μου έλεγε διάφορα πράγματα και τότε έλεγα ότι είναι υπερβολική και δεν θα μπω στον κόπο να ασχοληθώ καν μ’ αυτά που μου λέει, αλλά σήμερα που είμαι κι’ εγώ μαμά αντιλαμβάνομαι και συνειδητοποιώ ότι έχω τις ίδιες ανησυχίες μ’ εκείνη… ότι είχε δίκιο… και ότι όλα αυτά τα έκανε διότι μας αγαπούσε... Τίποτε παραπάνω…

- Πηγαίνετε συχνά στην Κύπρο;

Δυστυχώς πηγαίνουμε μόνο μια φορά τον χρόνο. Συνήθως Αύγουστο που είναι το μνημόσυνο της μαμάς μου. Θέλω πάντα να είμαι εκεί. Πήγαμε και αυτό το καλοκαίρι με την Ελισάβετ…απλά ήταν περίεργα … ήταν συγκινητικό… γιατί…. κανονικά θα έπρεπε να της πάω να δει το μωρό μου αλλα… πηγαίναμε για το μνυμόσυνο…

- Ο Παντελής είναι από τους  μπαμπάδες που ασχολούνται με το μεγάλωμα του παιδιού.  Τα καταφέρνει καλά ή έχεις παράπονα από εκείνον…

Όχι όχι ,δεν έχω παράπονο από εκείνον. Κρατάει μόνος του την Ελισάβετ από μηνών. Ξέρεις κάτι εγώ πιστεύω πως όλα μπορούμε να τα καταφέρουμε χρειάζεται απλώς καλή οργάνωση και προ συνεννόηση. Μου λέει πολλές φορές χαριτολογώντας : «κάνω τα πάντα…μόνο στήθος δεν έχω για να θηλάσω…»(γέλια)

- Αν κάποιες φορές έχεις ελεύθερο χρόνο πως τον αξιοποιείς;

Πηγαίνω τα απογεύματα στο γυμναστήριο! Πολλές φορές πηγαίνω και με τις φίλες μου για ψώνια. Εκτός από Δευτέρα και Πέμπτη όμως, διότι ο Παντελής πηγαίνει για καφέ με τους φίλους του. Έχει γνωρίσει κι’ αυτός κάτι παιδιά μέσα από κάποιο άλλο φόρουμ (αυτοί μιλάνε για αυτοκίνητα…) και έχει δημιουργήσει μάλιστα ισχυρές φιλίες.

- Με τις φίλες σου βρισκόσαστε ή έχετε χαθεί λογω παιδιού;

Βασικά όλες οι φιλενάδες μου που σπούδαζαν εδώ, οι παιδικές μου φιλενάδες εννοώ, επέστρεψαν στην Κύπρο. Όμως ευτυχώς έχω κάνει καινούργιες φιλίες εδώ στην Αθήνα. Μία πολύ καλή μου φίλη και κουμπάρα μου είναι και η xristina πολλές κοπέλες θα την γνωρίζουν διότι είναι κι’ αυτή μέλος του mammyland! Η Xristina λοιπόν έχει γεννήσει κι’ αυτή ένα κοριτσάκι κι’ έτσι έχουμε κοινά ενδιαφέροντα και πράγματα να συζητάμε. Κάνουμε συχνά βόλτες μαζί και περνάμε καλά. Επίσης έχω και ακόμη μια πολύ καλή φίλη που μένει πολύ κοντά στο σπίτι μας και έχει γεννήσει κι’ αυτή πρόσφατα.

- Θυμάσαι πώς μπήκες στο Mammyland; Έψαχνες για κάτι συγκεκριμένο; Τί ήταν αυτό που σ' έκανε να γραφτείς σ' αυτό το site;

Λοιπόν … όπως σου είπα την Ελισάβετ την γέννησα Πρόωρα. Είχα μεγάλη αγωνία λοιπόν να μάθω περισσότερα πράγματα για το μωράκι μου. Ομολογουμένως είχα πολύ άγχος. Για 2-3 μήνες έψαχνα συνέχεια να βρω όσο το δυνατόν περισσότερες  πληροφορίες… Έτσι ψάχνοντας βρέθηκα τυχαία στο Mammyland ! Μου άρεσε  πάρα πολύ κι’ έτσι έκανα κι’ εγώ εγγραφή!

- Θέλεις να στείλεις ένα μήνυμα σε όλες τις φιλενάδες εδώ στο mammyland;

Ξέρουμε όλες, ότι στην εποχή που ζούμε, οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες, και ο θεσμός της οικογένειας αποδυναμώνεται, γιατί μας κυριεύει υπέρμετρος εγωισμός.

Χρειάζεται, υπομονή και καθημερινή προσπάθεια εάν θέλουμε να είμαστε ευτυχισμένες και να κάνουμε ευτυχισμένους και τους γύρω μας. Και αυτό που λέω πάντα στον εαυτό μου όταν τα βρίσκω σκούρα, είναι ότι, δεν έχει σημασία αν θα πέσεις, αλλά πόσο γρήγορα θα σηκωθείς!!!

Ακούγοντας την κουβέντα μας ξανά και ξανά από την αρχή σταματάω την κασέτα σε μια φράση της. «…Πήγαμε και αυτό το καλοκαίρι με την Ελισάβετ…απλά ήταν περίεργα … ήταν συγκινητικό… γιατί…. κανονικά θα έπρεπε να της πάω να δει το μωρό μου αλλά… πηγαίναμε για το μνημόσυνο…» μου κάνει εντύπωση η φωνή της…  Λύγισε … άλλαξε χρώμα ξαφνικά… έγινε πιο γλυκιά , έγινε ψίθυρος… και σώπασε…