Ως την δεκαετία του ΄50, ο τοκετός στο σπίτι ήταν κάτι το συνηθισμένο και διαδεδομένο. Δεν είχε να κάνει με οικονομικά ζητήματα, ήταν μέσα στη κουλτούρα της κοινωνίας μας. Όλα γίνοντας στο γνώριμο και οικείο περιβάλλον της εγγύου, με την βοήθεια της μαμής ή άλλων γυναικών του περιβάλλοντός της.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα

• το περιβάλλον, σας είναι οικείο και γνώριμο, πράγμα που σας βοηθά να χαλαρώσετε και να αιστανθείτε περισσότερο ασφαλείς
• η έγγυος, μπορεί να αποφασίσει για την παρουσία άλλων αγαπημένων προσώπων κοντά της (πατέρας, μεγαλύτερα παιδιά ή άλλα πρόσωπα) προκειμένου να παίρνει κουράγιο
• μπορεί να οργανωθεί μια πιο "γλυκιά" υποδοχή για το νεογέννητο
• διεξάγονται ιατρικοί έλεγχοι σε βάθος, οι οποίοι στο μαιευτήριο συχνά γίνονται από συνήθεια ή εξαιτίας της ύπαρξης κανόνων
• δεν υπάρχει η πειθαρχία του μαιευτηρίου, συνεπώς υπάρχουν περιθώρια για να επιβάλλετε τις δικές σας προτιμήσεις σε κάποια πράγματα

Κατά την διάρκεια του τοκετού, θα είναι μαζί σας ο γιατρός σας , οπωσδήποτε, μια μαία, μια νοσοκόμα, ένας αναισθησιολόγος και ένας παιδίατρος. Φυσικά, άν επιθυμείτε εσείς και ο σύζυγός σας μπορεί να παρευρίσκετε και ένα αγαπημένο σας πρόσωπο-στην περίπτωση όμως της καισαρικής δεν επιτρέπεται..

Ανοίγοντας τα ματάκια του το βρέφος αντικρίζει για πρώτη φορά το νέο του περιβάλλον και όλες του οι αισθήσεις βομβαρδίζονται από πολλά και νέα ερεθίσματα. Αφού ηχήσει το πρώτο του κλάμα, το οποίο αποτελεί την πρώτη εκδήλωση ζωής, ο παιδίατρος θα φροντίσει με έναν ειδικό καθετήρα, να καθαρίσει την μύτη, το στόμα και το στομαχάκι του μωρού, από το αμνιακό υγρό που έχει καταπιεί όσο καιρό ζούσε μέσα σας.

Η γέννηση ενός παιδιού συνήθως είναι ένα ευχάριστο γεγονός στη ζωή μιας οικογένειας. Η ανάμνηση των εννέα μηνών και της ταλαιπωρίας του τοκετού επισκιάζεται όταν κρατάει κανείς στα χέρια του αυτό το μικρό θαύμα με τα μικροσκοπικά δαχτυλάκια και το ζαρωμένο προσωπάκι. Oλοι προσπαθούν να διακρίνουν αν μοιάζει στη μαμά ή στον μπαμπά κι όταν το ζευγάρι αφήσει το μαιευτήριο για το σπίτι μαζί με το νέο μέλος της οικογενείας του, μια νέα περιπέτεια αρχίζει.

Οι επιστήμονες παραδέχονται ότι κάποιες από τις καλύτερες ιδέες τους σχετικά με την πρόληψη του πρόωρου τοκετού δεν ήσαν αποτελεσματικές. Eνα φάρμακο γνωστό ως Ritodrine, το οποίο εγκρίθηκε από την αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων (FDA), το 1980, σταματάει με επιτυχία τον πρόωρο τοκετό σε αρκετές γυναίκες αλλά οι μελέτες που ακολούθησαν έδειξαν ότι δεν έχει καμία επίπτωση στη υγεία του βρέφους ή στην επιβίωσή του.

Ακούμε γύρω μας για θαύματα: για μωρά που γεννιούνται και ζυγίζουν μόλις ένα κιλό κι όμως μεγαλώνουν φυσιολογικά, ασχολούνται με σπορ και αποφοιτούν από το σχολείο και το πανεπιστήμιο δίχως κανένα πρόβλημα. Κάποιες φορές ωστόσο φθάνουν στ' αφτιά μας και θλιβερές ιστορίες για τα χιλιάδες βρέφη που γεννιούνται αρκετούς μήνες νωρίτερα αλλά δεν τα καταφέρνουν τόσο καλά. Περνούν τρεις μήνες στο νοσοκομείο, μερικές φορές αντιμετωπίζοντας τη μια κρίση μετά την άλλη και τελικώς επιβιώνουν, αλλά με ένα σωρό πνευματικές ή σωματικές αναπηρίες.

Σχεδόν οι μισές από τις γυναίκες που γεννούν το πρώτο τους παιδί με επείγουσα καισαρική τομή δεν αποκτούν άλλο παιδί, με σχεδόν μια στις τρεις να υποφέρει από μακροχρόνια υπογονιμότητα και μια στις πέντε να έχει υποστεί τόσο σοβαρή τραυματική εμπειρία από τον πρώτο τοκετό με καισαρική τομή, ώστε να αποφεύγει δεύτερο τοκετό. Σε μια μελέτη από διακεκριμένους Bρετανούς μαιευτήρες διαπιστώθηκε για πρώτη φορά ότι τριπλάσιες γυναίκες είχαν μακροχρόνια προβλήματα υπογονιμότητας, ύστερα από πρώτο τοκετό με καισαρική τομή σε σύγκριση προς γυναίκες που γέννησαν φυσιολογικά.